admin

Pemohon, iaitu pasangan suami isteri yang bermastautin di England, telah memeterai perjanjian ibu tumpangan di Ukraine. Ibu tumpangan tersebut, seorang wanita Ukraine yang sudah berkahwin, telah menjalani prosedur implantasi embrio yang dihasilkan daripada sperma pemohon lelaki dan sel telur penderma tanpa nama. Menurut undang-undang Ukraine, pemohon merupakan ibu bapa yang sah sejak kelahiran bayi; namun, di bawah Akta Persenyawaan dan Embriologi Manusia 1990, ibu tumpangan itu dianggap sebagai ibu yang sah manakala suaminya pula dianggap sebagai bapa yang sah. Keadaan ini mewujudkan situasi yang “serius” di mana bayi kembar tersebut pada hakikatnya tidak mempunyai kewarganegaraan mahupun ibu bapa, serta terkandas di Ukraine sehinggalah mereka diberikan kebenaran budi bicara untuk memasuki UK bagi tujuan prosiding ini.

Pasangan suami isteri tersebut beralih kepada kaedah ibu tumpangan antarabangsa di Rusia selepas menempuh perjalanan yang panjang dan sukar selama 16 tahun untuk menjadi ibu bapa, termasuk menjalani 15 kitaran IVF yang tidak berjaya. Anak lelaki mereka, C, dilahirkan pada tahun 2012 hasil perjanjian dengan sebuah agensi di Rusia, menggunakan sperma si suami dan ovum daripada penderma. Pasangan itu membayar €50,000 kepada agensi tersebut, yang sebahagian daripadanya diperuntukkan untuk menampung kos serta bayaran sagu hati kepada ibu tumpangan. Selepas kelahiran C, pasangan itu pada mulanya memohon pasport British tanpa mendedahkan maklumat mengenai kaedah ibu tumpangan kerana bimbang tidak dapat membawa anak itu pulang; namun, setelah mendapatkan nasihat perundangan terkini, mereka membuat pendedahan penuh kepada pihak berkuasa dan kembali ke UK untuk memohon perintah keibubapaan.

Pasangan yang mendapatkan khidmat ibu tumpang, iaitu A dan B, telah memeterai perjanjian ibu tumpang di India menggunakan sperma B dan ovum daripada seorang penderma. Pasangan kembar, C dan D, dilahirkan pada bulan Disember 2011 dan dibawa ke UK pada tahun 2012. Pasangan itu berpisah tidak lama selepas kepulangan mereka namun terus tinggal serumah sehingga tahun 2014. Mereka sama sekali tidak mengetahui tentang keperluan untuk memohon perintah keibubapaan, kerana menyangka bahawa sijil kelahiran dari India—yang mencatatkan nama mereka sebagai ibu bapa—sudah memadai untuk mengesahkan status mereka di UK. Hanya selepas mendapatkan nasihat guaman susulan perpisahan mereka dan keputusan kes *Re X (A Child)* pada tahun 2014, barulah mereka menyedari bahawa permohonan sedemikian perlu dibuat. Pada masa mereka mengemukakan permohonan pada bulan November 2014, tempoh akhir berkanun selama enam bulan telah pun berlalu selama 17 bulan, dan si bapa pula sedang tinggal di kediaman yang berasingan.