Mengetepikan Keperluan untuk Mendapatkan Persetujuan

Latar Belakang

Pemohon-pemohon, AB dan CD, adalah sepasang berjantina sama British yang memasuki susunan penyewaan rahim di India pada tahun 2011. Kembar, E dan F, dilahirkan pada Oktober 2011; AB disahkan melalui DNA sebagai bapa biologi. Keluarga tersebut pada mulanya tinggal di Australia, di mana mereka memperoleh perintah keibubapaan, sebelum kembali ke UK pada tahun 2014.

Sebaik sahaja kembali, mereka berhadapan dengan beberapa halangan undang-undang: permohonan mereka untuk perintah ibu bapa dibuat tiga tahun selepas kelahiran (jauh melebihi had statutori enam bulan), dan mereka tidak dapat mencari ibu tumpang, CT, untuk mendapatkan persetujuan formalnya bagi prosiding UK. Tambahan pula, terdapat ketidakpastian mengenai sama ada CT telah bercerai secara sah di India pada masa susunan tersebut.

Hujah-hujah Pihak-pihak

Kes ini menimbulkan tiga cabaran undang-undang utama di bawah Seksyen 54 Akta Kesuburan Manusia dan Embriologi 2008 (HFEA 2008):

1. Had Masa: Sama ada mahkamah boleh mendengar permohonan yang dibuat jauh selepas tetingkap enam bulan yang ditetapkan oleh Seksyen 54(3).
2. Persetujuan Ibu Tumpang: Sama ada perintah ibu bapa boleh dibuat tanpa notis atau persetujuan formal ibu tumpang, seperti yang dikehendaki oleh Seksyen 54(6).
3. Status Perkahwinan: Sama ada suami ibu tumpang tersebut adalah bapa yang sah, yang akan memerlukan persetujuannya di bawah Seksyen 35(1) HFEA 2008.

Keputusan Hakim

Puan Hakim Theis memberikan perintah ibu bapa bagi kedua-dua kanak-kanak tersebut. Beliau secara retrospektif membenarkan pembayaran yang dibuat kepada klinik dan ibu tumpang tersebut, memutuskan bahawa permohonan tersebut boleh diteruskan walaupun telah luput tempoh, dan mengecualikan keperluan persetujuan ibu tumpang tersebut kerana dia tidak dapat ditemui.

Rasional Penghakiman

Rasional mahkamah bergantung kepada tafsiran bertujuan (purposive interpretation) undang-undang yang berpusat kepada kebajikan kanak-kanak tersebut:

• Pembinaan Bertujuan bagi Had Masa: Mengikuti duluan dalam kes Re X, hakim memutuskan bahawa had enam bulan itu bukanlah halangan mutlak. Kerana perintah ibu bapa mempunyai “kepentingan transenden” kepada identiti seorang kanak-kanak, pembacaan yang “terlalu terikat kepada huruf undang-undang” (pedantic) bagi statut tersebut yang akan menghalang permohonan itu ditolak.
• Pengecualian Persetujuan: Walaupun persetujuan adalah elemen asas undang-undang penyewaan rahim, Seksyen 54(7) membenarkan ia dikecualikan jika orang tersebut “tidak dapat ditemui”. Hakim berpuas hati bahawa pemohon-pemohon telah mengambil “semua langkah munasabah” untuk mencari CT melalui klinik tersebut dan alamat terakhirnya yang diketahui.
• Bapa yang Sah: Mahkamah membuat kesimpulan daripada bukti bahawa walaupun ibu tumpang itu masih secara sah berkahwin, suaminya tidak bersetuju dengan pemindahan embrio tersebut. Oleh itu, di bawah Seksyen 35(1), dia bukanlah bapa yang sah, dan persetujuannya tidak diperlukan.
• Kebajikan Mengatasi Pengambilan Anak Angkat: Hakim menekankan bahawa perintah ibu bapa adalah jauh lebih sesuai bagi penyewaan rahim berbanding perintah pengambilan anak angkat. Berbeza dengan pengambilan anak angkat, yang melayan kanak-kanak “seolah-olah” mereka dilahirkan kepada pengambil anak angkat, perintah ibu bapa adalah “perintah yang lebih jujur” yang mencerminkan susur galur biologi sedia ada dan realiti identiti kanak-kanak tersebut.

Kesimpulan

Dalam kes AB dan CD lwn CT, Mahkamah Tinggi mengesahkan bahawa keperluan prosedur dan garis masa statutori mesti mengalah kepada pertimbangan tertinggi kebajikan sepanjang hayat seorang kanak-kanak. Dengan memberikan perintah-perintah tersebut, mahkamah memastikan status undang-undang kanak-kanak tersebut akhirnya sepadan dengan realiti biologi dan emosi mereka, memberikan mereka keselamatan jangka panjang yang penting.