DOMISILI

Latar Belakang

Pemohon-pemohon adalah sepasang berjantina sama: A, dilahirkan di Poland, dan B, dilahirkan di Amerika Syarikat. Selepas tinggal bersama di Tennessee, di mana penyatuan mereka tidak diiktiraf, mereka berpindah ke England pada tahun 2008 untuk tinggal di bidang kuasa yang menawarkan perlindungan undang-undang dan toleransi bagi keluarga berjantina sama. Mereka menetap di UK, menjalankan perniagaan bersama-sama, dan memutuskan semua ikatan kewangan dengan AS.

Pada tahun 2011, mereka memasuki perjanjian penyewaan rahim melalui sebuah klinik di India. B adalah bapa biologi, menggunakan telur penderma India tanpa nama. Berikutan kelahiran kanak-kanak itu pada Mac 2012, mereka kembali ke UK. Selepas pada mulanya memperoleh perintah undang-undang yang salah, mereka memohon perintah ibu bapa di bawah Seksyen 54 Akta Kesuburan Manusia dan Embriologi 2008 (HFEA).

Hujah-hujah Pihak-pihak

Cabaran undang-undang utama melibatkan “keperluan pintu masuk” domisil di bawah Seksyen 54(4)(b) HFEA 2008, yang memerlukan sekurang-kurangnya seorang pemohon berdomisil di UK. Kerana kedua-dua pemohon tidak dilahirkan di UK, mereka perlu membuktikan bahawa mereka telah meninggalkan domisil asal mereka (Poland dan AS) dan memperoleh domisil pilihan di England.

Selain itu, mahkamah perlu menangani pembayaran yang dibuat kepada ibu tumpang berjumlah kira-kira £2,958, yang melebihi “perbelanjaan yang dilakukan secara munasabah” dan memerlukan kebenaran mahkamah secara retrospektif di bawah Seksyen 54(8).

Keputusan Hakim

Puan Hakim Theis memberikan perintah ibu bapa tersebut. Beliau memutuskan bahawa pemohon-pemohon telah berjaya melepasi beban pembuktian bahawa mereka berdomisil di England pada masa permohonan tersebut. Tambahan pula, beliau menggunakan budi bicaranya untuk membenarkan secara retrospektif pembayaran yang dibuat kepada ibu tumpang di India.

Rasional Penghakiman

Rasional mahkamah memberi tumpuan kepada tiga tunjang utama:

• Pemerolehan Domisil: Hakim mendapati “motivasi yang kuat” bagi pasangan tersebut untuk berpindah ke UK secara kekal bagi mengelakkan diskriminasi dan memastikan perlindungan undang-undang bagi keluarga mereka. Tindakan mereka—menjual rumah AS mereka, memutuskan semua ikatan dengan negara kelahiran mereka, dan berniat untuk kekal di UK selama-lamanya—dengan jelas menunjukkan peninggalan domisil asal mereka.
• Kebenaran bagi Pembayaran: Mahkamah mendapati pemohon-pemohon bertindak dengan “suci hati” dan tanpa “kecacatan moral”. Walaupun pembayaran tersebut adalah besar dalam konteks India, tiada bukti bahawa ia “menindas kehendak” ibu tumpang atau merupakan tindakan “membeli” seorang kanak-kanak. Perjanjian tersebut adalah sepenuhnya sah di India.
• Kebajikan Kanak-kanak: Di bawah Akta Pengambilan Anak Angkat dan Kanak-kanak 2002, kebajikan kanak-kanak adalah pertimbangan tertinggi. Hakim menyimpulkan bahawa kanak-kanak tersebut memerlukan “keselamatan dan kestabilan sepanjang hayat,” yang hanya dapat disediakan oleh perintah ibu bapa yang secara sah memastikan hubungannya dengan kedua-dua lelaki yang telah menjaganya sejak lahir.

Kesimpulan

Kes Re A dan B menonjolkan bahawa walaupun domisil adalah keperluan bidang kuasa yang ketat, ia boleh dipenuhi dengan menunjukkan komitmen yang jelas dan sepanjang hayat untuk menetap di UK. Penghakiman ini menegaskan kesediaan mahkamah untuk mengutamakan keperluan kanak-kanak bagi kepastian dan kestabilan undang-undang berbanding bantahan teknikal atau dasar awam berkenaan penyewaan rahim komersial asing.