INTERNATIONAL SURROGACY CASE LAW (MALAY)

Pasangan suami isteri pemohon telah menempuh perjalanan selama 16 tahun untuk menjadi ibu bapa, yang melibatkan 15 kitaran IVF yang tidak berjaya di UK, Itali, dan Rusia. Akhirnya, mereka membuat aturan ibu tumpang di Moscow. Anak tersebut, C, disenyawakan menggunakan sperma si suami dan sel telur daripada penderma wanita Rusia yang tidak dikenali identitinya, serta dikandung oleh seorang wanita Rusia yang telah berkahwin yang bertindak sebagai ibu tumpang. Pemohon membayar bayaran keseluruhan berjumlah €50,000 kepada sebuah agensi di Rusia. Daripada jumlah itu, ibu tumpang tersebut menerima kira-kira £4,324 untuk perbelanjaan dan £8,812 sebagai pampasan. Selepas kelahiran C pada tahun 2012, pemohon menjaga anak itu di Rusia selama enam bulan sebelum kembali ke UK. Di bawah undang-undang Rusia, pemohon diiktiraf sebagai ibu bapa yang sah, manakala ibu tumpang dan suaminya tidak mempunyai sebarang hak keibubapaan.

Kes ini melibatkan pasangan British, Encik dan Puan A, yang—selepas bertahun-tahun menjalani rawatan kesuburan yang tidak berjaya di UK dan Eropah—telah dinasihatkan untuk mempertimbangkan kaedah ibu tumpangan di India disebabkan oleh kekurangan calon ibu tumpangan di United Kingdom. Mereka telah membuat perjanjian ibu tumpangan dengan sebuah klinik di New Delhi yang melibatkan dua orang ibu tumpangan, iaitu C dan E, bagi meningkatkan peluang kejayaan kelahiran.

Pemohon, iaitu pasangan suami isteri yang bermastautin di England, telah memeterai perjanjian ibu tumpangan komersial di Illinois, Amerika Syarikat. Perjanjian tersebut adalah sah sepenuhnya di Illinois tetapi akan menjadi menyalahi undang-undang jika dilaksanakan di UK kerana ia melibatkan pembayaran kepada ibu tumpangan yang melebihi “perbelanjaan yang munasabah”. Susulan kelahiran anak tersebut, pasangan itu memohon perintah keibubapaan di bawah Seksyen 54 Akta 2008 dan memohon pengesahan secara retrospektif bagi pembayaran komersial tersebut.